بچه بودیم، دوم راهنمایی اون ورا، معلم بن مضارع درس میداد به این صورت: امری اش رو میسازی، بعد بای اولش رو ور میداری، میشه بن مضارع. مثلن پختن: امریش بپز که منهای اون با میشه پز.
بعد ما رو برد پای تخته، گفتن بن مضارع بودن؟
گفتم امریش باش ، بعد ب رو برمی داریم میشه آش ، خندیدن بهمون...
اصن می بینی، مضارع بودن رو از قدیم بلت نبودیم، بیان اش که می کردیم باعث خنده میشد. اما بن ماضی ش رو خوب بلت بودیم، هستیم:بود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر