اعضایی که ازشون یکی داریم، عمومن مث شمشیر دولبه ن، می تونن خوب باشن یا نه. مث قلب، مث زبون. اما اعضایی که ازشون دوتا داریم، معمولن خودشون می دونن چیکار کنن. خودشون خوبن. مث دست، مث پا، مث گوش...
انگار وقتی دو تا هستن، خودشون تعادل لازم رو تامین می کنن. اما واسه اونایی که یه دونه س، ما باس تعادل رو حفظ کنیم. واسه زبون، واسه قلب...
باس حواسمون باشه...
به هر تقدیر...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر