كهكشان راه چاياي
آسمانی ساخته روی میزم. از رد قوری ها و استکان ها و لیوان ها. دایره هایی با اندازه های مختلف. آن قوری سبز که به من دادی، روزی که تولدم نبود حتا. آن بزرگترین شان است، خورشید است. استکان ها، سیاره ها. آن قوری دیگر، که کوچکتر است، ماه. قطره های ریخته و حالا خشک شده، ستاره هاش. سرریزهای حواس پرتی، دنباله دارها...
می شود ساعت ها نشست و مرور خاطرات کرد در این آسمان. تاریخ مجسم است، حاصل روزهای ماست. بیا صورت های فلکی را پیدا کنیم...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر