گاه گاهی که ز اندوه، دَمی یاد آرم
خاطر مرده ز فریاد؛ به فریاد آرم
یادت ای خوبگِرامی، چه رسا میبارد
خاک بیحاصلی ام؛ داد ز بیداد آرم
نه دگر حاصلی از بارش ات، ای ابر سپید
پیِ کشتار دقایق، دلِ جلاد آرم
تا فرو رفته دقایق به لَجنزار شعف
مگر اندوه گذارد که زِ فَر، یاد آرم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر