فرد را اغلب به معنی تنها و یک می گیرند. اما فرد همچنین، نصف اعداد طبیعی است، سه فرد هست، سیزده حتا و صدهزار و نهصد و بیست و سه، همه فردند، همه از یک بیشتر. آیا ضدیتی هست در این کاربرد؟
به نظر من نه، فرد در واقع آن یک اضافی است، آن باقیمانده بخش به دو کردن ها. آن یک مقدس ، آن یک که آخر شب وقتی سرت روی بالشت می گذاری، چشمانت را می بندی، وقتی همه چیز را به آن دوی کذایی بخش کردی، رخ می نماید...
حتا اگر بالشت را شریک باشی با بهترینِ زنده گی ات، با هم او که همه ی فردها را زوج می کند. اما هشدار، این فرد، این یک آخر، این یکِ پشت پلک ها، همیشه هست، همیشه هست...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر