اسفندیار را رویین تن نامیده اند. نه پولادین تن. پولاد که اما، مستحکم تر، قوی تر است. می دانید رفقا...
رویین تن نه یعنی که بدنی چون فلز روی. که یعنی انکه بدنش می روید. یعنی، اینگونه نبوده ست که زخم بر پیکرش نمی افتاده و تیر بر او کارگر نمیشده. بلکه، هر زخمی از نو می روییده، ترمیم میشده. از آن پیش تر که احساس شود...
و این معجزه غرور است...
اسفندیار، پلنگ شاهنامه...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر