نیشسته بودیم تو این خونه ای که هوشنگ ما رو برده بود! واسه تَطیلیا ها!!! بغل دریا. شیشه ها رنگی رنگی. سقف گچ بری مچ بری، اجاق راستکیِ چوب سوز، قوری چایی روش. قلیون اصل ناصری بغل دستمون!!! تمباکو از مزرعه بغل!!! اصن یه وضی به قول رفقا!! خیلی حال می کردیم باش! همین طور که حل بودیم توی صدای موجا و باد، گفتیم هوشنگی!!! چی می شد مام یکی ایین خونه ها داشتیم؟!
هوشنگی یه خنده ای کرد بمون و گف: چه دمی، چه سری، عجب پایی!!!! آقا ما رو میگی، چایی پرید تو گلومون! گفتیم چه چی چی هوشنگی؟! گف بمون: تو الان مث اون جوجه عقابه می مونی!!! گفتیم عقابشو هستیم! جوجه چرا حاجی؟! گف گوش بیگیر! گرفتیم!
گف یه عقابی بود، بچه ش که هنوز توی تخم بود، تخمِ قِل خورد افتاد تو لونه یه مرغی! همون جام جوجه شد!!! جوجه عقابِ فک می کرد مرغه!! یه روز با ننه مرغه ش نشسته بودن تو لونه! یه نقطه سیاهی رو اون بالا مالاهای آسمون رویت کردن!!! جوجه هه از ننه ش پرسید، ننه!! چیه اون؟! ننه گفت اون عقابِ فرزند! دِ کینگ آو اِسکای!!!! جوجه عقابِ یه نیگاه حسرت ناکانه ای انداخت به عقاب و گفت! هعی!!!! ای کاش منم یه عقاب بودم...
رفیق!!! این خونه م یه روز مال ما بود! اما امان از دست تقدیر!!! به هرتقدیر!!!! گفتیم بش! بی خیال حاجی؟!!!! چی بوده؟! بوگو بمون جریان دست تقدیرو! دستِتو می بوسیم! بوگو بمون هوشنگی!!!! یه قُلُپ رفت بالا از چایی ش رو و لبخندار گف بمون! بی خیال حاجی!!!! یهو گف! الان که خوب نیگا می کنم! ما رو یاد رفیقمون بارون فون مون هاوزن میندازیا!!!
گفتیم بارونِ چی چی؟! اسیدی نباشه ناغافل؟! خندید هوشنگمون! ازون خنده قشنگا!!! خوشگلا! تودوزی زرشکی! دوخت ترکیه! فردِ اعلا!!!
گف بمون: این رفیقمون بارون اهل شیکار بود ناکس!!! یه روز رفته بود شیکار. یه گوزن خیلی خوب و مقبول دید. اما تا اومد شلیک کنه دید گوله نداره! فقط چن تا گیلاس داش! یحتمل واسه دسر!!! دیگه دسر رو کرد پیش غذا و سه سوت گیلاسا رو رفت بالا و هسته هاشون رو جای گوله گذاش توی تفنگ و بنگ! شیلیک کرد! البت که گوزنه نمرد و در رفت...
چن سال بعد، ملت واسه ش از یه گوزن عجیب توی جنگل گفتن که لاقربتا!!!! جای شاخ روی سرش درخته گیلاس داره!!!! بارون هم در پاسخ گفت: لاقربتا!!! مگه میشه؟!!! لاممکن!!! به هیچ نحوی از انحا!!!! اُسگُل نمی دونست خودش ساخته این گوزن رو...
هوشنگمون پُک ناصرالدین شاهی معروفشو به قلیون زد و خیره شد به دریایِ پشتِ در...
مام تو این فکر بودیم که حاجی!!! فمیدیم پیچوندی ما رو!!! ولی هوشنگی دیگه! یه چی میفمی!!! یه روز که باس! اون قصه رم میگی واسه مون...
توی صدای دریا و باد، تحلیل رفتیم...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر