هشت دقیقه و اندکی بیشتر طول می کشد تا نور خورشید به زمین برسد. در واقع، آن خورشیدی که ما می بینیم، خورشید هشت و دقیقه و اندکی بیشتر پیش است. اگر روزی خورشید بمیرد، ما هشت دقیقه و اندکی بیشتر بعد می بینیم که خورشید مرده. ستاره های چشمک زن چند میلیارد سال نوری دورتر را، وقتی می بینی، داری چند میلیارد سال پیش شان را می بینی. الان شاید، مرده باشند...
مردم هم همین اند. انتظار نداشته باش روی واقعی آدم هایی را ببینی که چندهزار سالی نوری از تو دورند. این را تظاهر صدا نکن. این دیدن های دیر ماست. این اثر فاصله هاست، فاصله های بین ما. چه بسیار دوستان ات که جز خنده و شادی در آنها ندیده ای، اما، شاید این همه مال چند میلیون سال قبل است. تو چون دوری، الان می بینی. اشک و آه هم به همین طریق.
دور بودن را گردن دورویی ننداز ، سلیمان که مُرد، هیچکس نفهمید، تا موریانه ها، عصایش را جویدند و جنازه سقوط کرد. دوستان، آگاه باشید نور موریانه ی کندی است، پیامبری مرگ را . فاصله ها، روی فاصله ها کار کنید. فاصله ها را بشناسید تا همدیگر را درک کنید...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر