554

قسم به غم قمقمهِ قالی
و تو چمیدانی، برای قافآراییِ فوق، من مجبور شدم قمقمه خالی ام را انکار کنم. های کائنات تکنفره، لب های تشنه ام انکارناپذیرند. و تو چه می دانی که قاف چه دردی دارد...