داشتیم لباسای خشک شده رو فرو می کردیم توی کشوی دراور که هوشنگ گف لباسارو بی خیال. کشو رو ببند بی بیشین اینجا بغل دستم!!! مام که حرف نمی زنیم رو حرف هوشنگی! بستیم و رفتیم، نیشستیم! بی سوال. هوشنگ گف: می بینی؟! گفتیم: چی رو هوشنگی؟! گف: دراورو! گفتیم: خب آره! گف کشو که توشه انگار یه چیزِ کاملی هس! نیس؟! گفتیم: خب آره! گف بمون حالا برو کشو رو در بیار، باز بیشین پیش مون!
آقا ما رو میگی! رفتیم در آوردیم، کشو روآ، بعدم نیشستیم پیش اش! گف: حالام می بینی اش؟! گفتیم آره حاجی! الان دیگه ناقصه!!! گف بمون: ایول!!! گفتیم: چاکرتیم!!! بمون لبخند زد!!!
گف بمون: ولی کشوئه که توش خالیه؟! گفتیم آره دیگه!! گف بمون: نظرت چیه؟! وقتی نمیشه واقعن جای یه چیزو پر کرد، آیا این خوبه که با یه چیز توخالی حدقل ظاهر رو کامل کنیم یا باس همون طور بذاریم خالی بمونه جاش تا چیز توپُرِ اصلی پیدا شه؟
گفتیم: نمی دونم والا!!! گف بمون: تو خودت دراور رو با کشوی توخالی سرجاش می پسندی یا بی کشوی توخالی سر جاش؟! گفتیم: حیقت اش ما می پسندیم کشو سرجاش باشه. حدقل استفاده میشه ازش. لباس میذاریم توش...
گف بمون: آره! وقتی جای خالی رو با یه چیز توخالی پر کنی، خودش مهم نیس، استفاده ای که ازش میشه مهمه. هر چیز توخالی دیگه ای که اون استفاده رو داشته باشه، میشه گذاش جاش! اصن اون چیزِ توپُر اصلی، که راستکی کامل می کنه مجموعه رو، هیچ استفاده ای نداره. استفاده ش همینه که باشه، که کامل کنه. چیزای استفاده دار، میتونن جایگزین شن، چیزای بی استفاده نه...
گف بمون: می فمی که؟ گفتیم: والا! چی بگیم! حالا نظر خودت چیه هوشنگی؟! دراور با کشوی توخالی بهتره یا بی کشوی توخالی؟! گُف: ما چیکاره ایم که نظر بدیم! از خود درواور باس پرسید! گفتیم بش: دروارم مگه حرف می زنه!؟ گف بمون: آدم اش باشی، دراورم بات حرف می زنه...
داریم سعی می کنیم آدم اش باشیم، که دراور بامون حرف بزنه! برنامه ریختیم هرچی گفت مام همون رویه رو در پیش بیگیریم! اگه گف با کشوی خالی ام خوبه! مام همون بریم پیِ کشوخالی! اگه گف نه...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر