1135

سرگیجه، خمیازه ی همزمان سلول های خاکستری مغز است. وقتی دهان خالی شان را مثل صدف های مرده باز می کنند و صدای اقیانوس می پیچد توی تُهی وارگی شان. و لاجرم، توی سرم. توی سرمان. توی سر ما که نشسته ایم. یکی روی تخت، یکی رو کاناپه. و بین مان پنکه سقفی، غیژ غیژ می کند. توی اتاقی که دیوار دارد و ما و یک یخچال که توش صدای کلاغ لانه کرده. همین است. صدای تیک تاک هم که نیاید، باز هم زمان می گذرد...
باید تاکسی خبر کنم! با موبایل اعتباری...